Acta Scientiarum Polonorum
Silvarum Colendarum Ratio et Industria Lignaria

Społeczności wiejskie, zwłaszcza te zależne od rolnictwa i zasobów leśnych, napotykają znaczące zagrożenia wynikające ze zmian klimatu. W badaniu poddano analizie wpływ ekologicznych praktyk agroleśnych na podatność na zmiany klimatu wśród mieszkańców obszarów wiejskich w rezerwacie leśnym Osho. Przy użyciu techniki losowania wielostopniowego wybrano 100 respondentów, a dane zebrane za pomocą kwestionariuszy i wywiadów przeanalizowano przy użyciu statystyki opisowej i indukcyjnej. Wyniki wykazały, że około 58% respondentów posiadało rodzinę liczącą 5 osób lub mniej, a 38% było w przedziale wiekowym od 31 do 40 lat. Wyniki pokazały również, że ok. 50% respondentów posiada ziemię z dziedziczenia, podczas gdy 38% respondentów osiąga roczny dochód powyżej 600 000 ₦ (413,35 USD). Ponadto ustalono, że większość respondentów była świadoma ekologicznych praktyk agroleśnych, takich jak uprawa współrzędna w pasach (alley cropping), pasy przeciwwietrzne, żywopłoty oraz rzędy grodzące. Co więcej, badanie wykazało skuteczność ekologicznych praktyk agroleśnych w łagodzeniu podatności na zmiany klimatu. Ochrona gleby odnotowała najwyższą średnią ocenę (m = 2,18), zajmując pierwsze miejsce; na drugim miejscu znalazła się sekwestracja węgla (m = 1,98), a na trzecim redukcja emisji gazów cieplarnianych (m = 1,83). Analiza testem chi-kwadrat wskazała, że większość cech społeczno-ekonomicznych respondentów: płeć (p = 0,250), wiek (p = 0,877) i stan cywilny (p = 0,555) nie była istotnie powiązana ze skutecznością ekologicznych praktyk agroleśnych. Jednakże roczny dochód (p = 0,020) wykazał statystycznie istotną zależność przy p < 0,05. Dalsza analiza z wykorzystaniem korelacji r-Pearsona ujawniła statystycznie istotny, ale słaby dodatni związek między cechami społeczno-ekonomicznymi a skutecznością ekologicznych praktyk agroleśnych w radzeniu sobie z podatnością na zmiany klimatu (r = 0,277; p = 0,005). Podejście to podkreśla potencjał ekologicznego agroleśnictwa w łagodzeniu zmian klimatu i utrzymaniu środków do życia na wsi, przy zaleceniu zwiększenia wsparcia poprzez praktyki odporne na klimat, budowanie potencjału, zaangażowanie społeczności oraz inicjatywy przywracania lasów.