Acta Scientiarum Polonorum
Silvarum Colendarum Ratio et Industria Lignaria

W artykule przeanalizowano produkcję i wykorzystanie żywicy oraz smoły sosnowej w starożytnej Grecji i poza jej granicami, od czasów prehistorycznych po okres bizantyjski i wczesnonowożytny. Na podstawie starożytnych źródeł literackich, a także danych archeologicznych, archeometrycznych i etnograficznych zrekonstruowano techniki pozyskiwania żywicy i wytwarzania smoły drzewnej od antyku po współczesność, ze szczególnym uwzględnieniem starożytnego przemysłu smołowego oraz długo utrzymującej się w nowożytnej wiejskiej Grecji praktyki wykorzystania pieców katramokámina. Substancje żywiczne – uzyskiwane przez nacinanie żywych drzew lub poddawanie drewna bogatego w żywicę pirolizie w celu otrzymania smoły drzewnej – pełniły w społeczeństwie greckim różnorodne funkcje: służyły do uszczelniania statków i amfor na wino, leczenia ran, aromatyzowania pomieszczeń, a także jako paliwo do pochodni i broni. W opracowaniu podkreślono zarówno materialne zastosowania, jak i symboliczne znaczenie tych substancji w kontekstach domowych, morskich, medycznych i religijnych. Śledząc ciągłość oraz adaptację technologii na przestrzeni tysiącleci, autorzy wskazują na wiedzę ekologiczną zakorzenioną w praktykach związanych z żywicą. Studium wnosi wkład w badania nad starożytnymi praktykami przemysłu leśnego oraz ochroną niematerialnego dziedzictwa kulturowego, oferując wgląd w trwałe związki między zasobami naturalnymi, rzemieślniczą wiedzą a odpornością kulturową w świecie greckim.